อีกครั้ง… ที่เธอต้องนั่งฟูมฟาย ว่าเธอเจ็บกับการเป็นตัวอะไร
ที่เขาไม่ใส่ใจ ไม่เห็นว่าเธอสำคัญ
เธอต้องทนรักทั้งทั้งที่เหนื่อยทั้งทั้งที่ทรมาน
ขอแค่เสี้ยวแค่เศษเท่านั้น ก็ไม่เห็นเขาคืนกลับมา

บอกฉัน… ว่าฉันไม่เคยเข้าใจ ว่าคนหนึ่งที่ยอมทุ่มเททั้งใจ
เจ็บช้ำสักเท่าไร เมื่อได้แค่ความเฉยชา
อยากจะบอกเธอตรงตรง แต่ฉันไม่พูดคงดีเสียกว่า
เมื่อไม่เคยแปลเจตนา ก็แล้วไป

เจ็บปวดอยู่ทุกเวลา ที่เช็ดน้ำตาบนหน้าเธอ
ฟังเธอพูดอะไรเพ้อเพ้อ ได้ยินแล้วมันสะท้อนในใจ
หากว่าเธอจ้องดีดี จะเห็นน้ำตาคนนี้มันก็ไหล
รักเขามันเป็นอย่างไร ฉันรู้ว่ามันโหดร้ายเพราะฉันก็รักเธอ

แบบไหน… ที่เธอต้องเจอกับมัน ฉันก็เจ็บอย่างเดียวกับเธอเหมือนกัน
และช้ำไม่ต่างกัน เพราะได้แค่ความเฉยชา
คนที่ปลอบเธอมานาน เธอรู้ไหมมันยากเย็นยิ่งกว่า
ต้องเป็นคนคอยหลบแววตา ว่ารักใคร



ได้คุยกับเธอ ได้คอยเป็นคนปลอบใจ เธอเจ็บตรงนี้ตรงนี้ใช่ไหม
ตรงนี้ตรงนี้ใช่ไหม ที่อกข้างซ้าย ที่เดียวกับฉัน..

เจ็บปวดอยู่ทุกเวลา ที่เช็ดน้ำตาบนหน้าเธอ
ฟังเธอพูดอะไรเพ้อเพ้อ ได้ยินแล้วมันสะท้อนในใจ
หากว่าเธอจ้องดีดี จะเห็นน้ำตาคนนี้มันไหล
ก็เมื่อเธอรักเธอรอแต่เขาหมดทั้งใจ ไอ้คนคนนี้ก็ยังมีเธออยู่เรื่อยไป
น้ำตาต่างคนต่างไหลในคืนเดียวกัน ที่จริงแล้วเราปวดร้าว… เท่าเท่ากัน